تکلیف خودمون رو روشن کنیم!

من در زندگی سعی کردم که همیشه آدم خوشبینی باشم و الکی نسبت به یه چیز یا یه نفر جبهه نگیرم. اما نمی‌شه انکار کرد که خیلی‌ها هستند که ما باهاشون مشکل داریم. یعنی چشم دیدنشون رو نداریم و اصلا نمی‌خوایم باهاشون کاری رو انجام بدیم. توی یه جمعی که می‌رسه شروع می‌کنیم به صحبت در مورد اونها و از احساس خودمون نسبت به اون اشخاص و چیزها صحبت می‌کنیم.

در مورد خود من، ابتدا به دنبال دلیلی می‌گردم که چرا این شخص آدم مناسبی برای دوستی یا همکاری نیست و بعد با استناد به اون دلایل از اون شخص دوری می‌کنم. اما متاسفانه طی چند وقت گذشته دوستانی رو دیدم که جلوی ما یک شخص رو می‌کوبن و می‌گن که من اصلا با این شخص کار نمی‌کنم و .. اما در پشت درب‌های بسته با اون‌ها می‌شینن به کار کردن و..

راستش منظورم اینه که بیاید در مورد یه چیزهایی توی زندگیمون تصمیم بگیریم. اگر یه چیزی بده، الکی تظاهر نکنیم که نه خیلی خوبه و عالیه. یا اگر با یه نفر مشکل داریم، حداقل دو رو نباشیم و یک بار تصمیم بگیریم. در واقع این تصمیم‌ها در زندگی باعث می‌شن که دیگران بیشتر بتونن روی شما حساب باز کنن چون سر حرفتون هستید و بسته به شرایط جهت عوض نمی‌کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *